Dünya Haqqinda "Berlin zorlanmasi: İkinci Dünya Müharibəsi 1-ci hissə"
Dünya Haqqinda "Berlin zorlanmasi: İkinci Dünya Müharibəsi 2-ci hissə"
 Dünya Haqqinda "Berlin zorlanmasi: İkinci Dünya Müharibəsi 3-cü hissə"



       findsocials.com





13 September, 2019



 
1-ci hissə
 
Rusiya'da fövqəladə bir kitab nəşr edilib. Bu sovet zabiti Vladimir Gelfand'ın İkinci Dünya və ya rusların Böyük Vətən Müharibəsi adlandırdıqları illərdə qeydini apardığı gündəlikdir.
- Rusiya'da bəziləri əmindirlər ki, keçmişə tənqidi yanaşma yersizdir. Üstəlik bu müharibədə 27 milyon sovet vətəndaşı həlak olmuşdur. Lakin bir başqaları hesab edirlər ki, əksinə indiki və gələcək nəsillər müharibənin iztirabları haqqında bər-bəzəksiz, necə olunsa elə bilmək haqqına malikdirlər.
- BBC müxbiri Lucy Ash də, dünya müharibəsinin çox az tanış səhnələrinə səyahət etməyə cəhd göstərib. BBC xəbərdarlıq edib ki, bu məqalədə təsvir olunan bəzi hadisələr uşaqların eşitməsi üçün münasib sayılmaya bilər. Berlin şəhərinin ucqarındakı Treptou parkında axşamın toranlığı başlanıb. Mən qürub üfüqünün fonunda xilaskar əsgərə qoyulmuş abidəyə baxıram - yazır Ash.
- Qırılmış svastikanın üstündə qərar tutan 12 metrlik əsgərin bir əlində qılınc, o, biri əlində balaca alman qızı var. Burada 1945-ci ilin 16 aprelindən, mayın 2-dək Berlin uğrunda döyüşdə həlak olmuş 80 min əsgərdən 5 mini dəfn edilib. Abidənin üstündəki yazılardan birində iddia olunur ki, sovet adamları Avropa sivilizasiyasını faşizmdən azad ediblər. Lakin, Almaniya'dakı bəzi insanlar üçün bu abidə tamam başqa xatirələrin simvoludur.
- Sovet əsgərləri Berlinə gedən döyüş yollarında saysız-hesabsız qadın zorlayıblar. Hərçənd bu barədə danışmağı nə şərqi, nə də qərbi Almaniya'da xoşlamırdılar. Elə Rusiya'da da artıq bu barədə heç kəs danışmır.
- Üstəlik Rusiya KİV-ləri sovet əsgərlərinin qadınları zorlaması barədə əhvalatları Qərbin qərəzli uydurması adlandırılar. Amma indi bütün bunlar sovet zabitinin yazdığı gündəlik kitab halında hasilə gəlib.
- Ukrayna'dan olan gənc yəhudi leytenant Vladimir Gelfand gündəliyindəki qeydləri 1941-ci ildən 1945-ci ilədək aparıb. Həmin vaxtlar sovet ordusunda gündəlik tutmaq qadağası olsa da o, şahidi olduğu hadisələri və insanları inanılmaz səmimiyyətlə qələmə alıb. Gündəliyi atasının vəfatından sonra onun kağızlarını qaydaya salan oğlu Vitali aşkar edib. Bundan sonra, onu internetə yükləyiblər.
 
 
 
13 September, 2019




2-ci hissə
 
- Gündəliyi atasını Vladimir Gelfand'ın vəfatından sonra onun kağızlarını qaydaya salan oğlu Vitali aşkar edib. Bundan sonra, onu internetə yükləyiblər və indi bu gündəlik kitab şəklində Rusiya'da ilk dəfə olaraq nəşr edilib. Gündəliyin iki ixtisarlı variantı artıq Almaniya'da və İsveç'də çap olunub.
- Orada nizami qoşunlarda hərc-mərclikdən, kasad əsgər rasionlarından, bitli yataqlardan, ara-sıra üzə çıxan antisemitizmdən və bir an belə ara verməyən oğurluqlardan bəhs edilir. Zabit yazırdı ki, əsgərlər hətta bir-birinin çəkmələrini oğurlayırdılar. 1945-ci ilin fevralında Gelfand'ın xidmət etdiyi hərbi hissə Oder çayının yaxınlığında düşərgələnibmiş. O, döyüş yoldaşlarının alman qadın batalyonunu əsir götürdüklərini xatırlayır.
- Valdimir Gelfand yazır ki, döyüşlərdə öldürülmüş ərlərinin qisasını alanlardan ibarət bu qadın batalyonun başına nə gəldiyini bilmir. Lakin yazır ki, onların hamısını amansızlıqla edam etmək lazım idi. Gelfandın ən diqqətəlayiq hekayətlərindən biri də, 1945-ci ilin aprelin 25-də yazılıb.
- Bu zaman o, artıq Berlində idi və həyatında ilk dəfə velosiped sürmüşdü. Velosipedlə keçərkən bir qrup qadının ağır çamadanlar daşıdığını görən Gelfand onlara yaxınlaşıb hara getdiklərini soruşmuşdur.
- Qadınlar ona demişdilər ki, sovetlərin avanqard dəstəsi şəhərə girərkən rus əsgərləri onların evlərinə soxulublar və burada bir bakirə qızı iyirmiyədək əsgər və zabit zorlayıb. Ana danışırmış ki, qızını onun gözləri qarşısında zorlayıblar. Sonra qədflətən qız Gelfandın üstünə atılmış: "Sən burda qal. Mənimlə nə istəyirsən, edə bilərsən. Amma təkcə sən" - deyirdi qız.
- Ash yazır ki, almanlar sovet ərazisinin 4 illik işğalı zamanı ən dəhşətli cinayətləri törətmişdilər. Vladimir Gelfand sovet torpağı azad edildikcə bu cinayətlər barədə danışılanları eşidirdi. Gelfandın oğlu deyir ki, atası almanların törətdiyi ağlasığmaz vəhşiliklərdən danışarmış. O, deyərmiş ki, kəndləri işğal edən alman əsgərlər yerli əhalini, xüsusən də yəhudiləri qırırdılar, hətta bir, iki yaşlı körpələrə də rəhm etmirdilər.
 
 
 
14 September, 2019






3-cü hissə
 
- Gelfand'ın oğlu deyir ki, atası almanların törətdiyi ağlasığmaz vəhşiliklərdən danışarmış. O, deyərmiş ki kəndləri işğal edən alman əsgərlər yerli əhalini, xüsusən də yəhudiləri qırırdılar. Hətta bir, iki yaşlı körpələrə də rəhm etmirdilər. Nasizmin ideoloqları belə hesab edirdilər ki, Vermaxt hərbi qoşunların ən yaxşı təşkil olunmuş qüvvəsidir və onun əsgərləri heç vaxt "aşağı irqin" qadınları ilə cinsi əlaqəyə girəcək qədər alçalmamalıdırlar. Lakin reallıqda bu qadağa pozulurdu.
- Alim Oleq Bludnitski'nin dediyinə görə alman komandanlığı əsgərlər arasında zöhrəvi xəstəliklərin yayılmasından o, qədər narahat olmuşdu ki, hətta işğal edilmiş ərazilərdə ordu üçün fahişəxanalar şəbəkəsi yaradılırdı.
- Alman əsgərlərin rus qadınlarla necə rəftar etdikləri barədə şəhadətlər yoxdur çünki, onların seksual köləsinə çevrilən qadınlar sadəcə olaraq fiziki mənada məhv olurdular. BBC müxbiri Ash yazır ki, Berlin'dəki Almaniya-Rusiya muzeyinin direktoru Jorge Morre ona bir neçə dəhşət saçan fotolar göstərib.
- "Muzeydəki həmkarlarımız belə fotoları sərgiləməyin düzgün olub-olmadığı barədə daim münahisə edirlər. Amma bu muzeydir. Biz burada müharibədən danışmırıq, onu göstəririk" - deyib direktor. Qırmızı ordu "faşist canavarının yuvasına", yəni Berlinə daxil olanda, artıq divarlardan plakatlar asılmışdı: "Əsgər, sən alman torpağındasan. Qisas saatı gəlib".
- Berlin üzərinə Baltik sahili boyunca yürüş edən 19-cu ordunun siyasi şöbəsinin qənaətinə görə əsl sovet əsgərinin nifrəti o, qədər güclü idi ki, onun üçün hər hansı bir alman qadınla əlaqə ikrah doğurardı. Lakin, bu dəfə də əsgərlər sübut etmişdilər ki, onların ideoloqları ciddi yanılırdılar.
- 2002-ci ildə çapdan çıxmış "Berlin: İflas" kitabı üzərində işləyərkən tarixçi Anthony Beevor, Rusiya dövlət arxivində Almaniya ərazisində seksual zülmükarlığın epidemiyası barədə hesabatla tanış olub. Belə hesabatlar 1944-cü ilin axırlarından XDİK-in sədri Lavrenti Beriya'ya göndərilirdi.
- "Bu hesabatları Stalinə verirdilər, - deyir Beevor, - Bu vərəqlərin kənarındakı qeydlərə görə hesabatların oxunub-oxunmadığını bilmək olur.

     

© Dünya Haqqinda   

   

  




Aserbaidschanische Sprache
 
13.09.2019


Die Vergewaltigung von Berlin: Die geheime Geschichte des Zweiten Weltkriegs – Teil 1.


Teil 1
 

In Russland ist ein außergewöhnliches Buch erschienen. Es handelt sich um das Tagebuch, das der sowjetische Offizier Wladimir Gelfand während des Zweiten Weltkriegs – oder des Großen Vaterländischen Kriegs – führte.

Einige Stimmen in Russland vertreten die Auffassung, eine kritische Haltung zur Vergangenheit sei unangebracht, zumal im Krieg 27 Millionen Sowjetbürger ums Leben kamen. Andere jedoch sind überzeugt, dass gegenwärtige und zukünftige Generationen das Recht haben, uneingeschränkt über das ganze Ausmaß des Kriegsleids informiert zu werden.

Die BBC-Korrespondentin Lucy Ash hat sich auf eine Reise in die weniger bekannten Kapitel des Zweiten Weltkriegs begeben. Gleich zu Beginn ihres Beitrags weist die BBC darauf hin, dass einige der beschriebenen Ereignisse für Kinder nicht geeignet sein könnten.

„Der Abend bricht herein im Treptower Park am Stadtrand von Berlin. Ich stehe vor dem berühmten Denkmal eines sowjetischen Soldaten und sehe, wie sich der Himmel im Sonnenuntergang färbt“, schreibt Ash. „Zwölf Meter hoch erhebt sich der bronzene Retter, der mit einem zerbrochenen Hakenkreuz unter den Füßen in der einen Hand ein Schwert hält und in der anderen ein kleines deutsches Mädchen. Von den 80.000 Soldaten, die zwischen dem 16. April und dem 2. Mai 1945 bei der Schlacht um Berlin ums Leben kamen, sind 5.000 hier beigesetzt.“ Eine Inschrift auf dem Denkmal verkündet, das sowjetische Volk habe die europäische Zivilisation vom Faschismus befreit.

Doch für viele Deutsche steht dieses Monument auch für eine ganz andere Erinnerung: Auf dem Weg nach Berlin vergewaltigten sowjetische Soldaten unzählige Frauen. Darüber sprach man weder in Ost- noch in Westdeutschland gern. In Russland hingegen redet heute praktisch niemand mehr darüber.

In den russischen Medien werden Berichte über sowjetische Soldaten, die Frauen vergewaltigten, oft als westliche Propaganda abgetan. Doch nun sind diese verdrängten Realitäten durch ein Tagebuch wieder an die Oberfläche gelangt – verfasst von einem sowjetischen Leutnant selbst.

Der junge jüdische Offizier Wladimir Gelfand, gebürtig aus der Ukraine, schrieb von 1941 bis 1945 ein Tagebuch, in dem er trotz des offiziellen Verbots persönliche Eindrücke und Alltagsszenen mit großer Offenheit und Direktheit festhielt. Er hielt nicht nur das Kriegsgeschehen fest, sondern auch das Verhalten seiner Kameraden – bis hin zu Übergriffen und Erniedrigungen gegenüber der Zivilbevölkerung.

Das Tagebuch wurde viele Jahre später von seinem Sohn Vitaly Gelfand entdeckt, als er den Nachlass seines Vaters ordnete. Nachdem er die Notizen digitalisiert hatte, wurde das Dokument im Internet veröffentlicht und später als Buch ediert – ein seltenes und ungeschöntes Zeugnis eines sowjetischen Frontsoldaten, das ein Licht auf die Schattenseiten des vermeintlichen Sieges wirft.

 
13.09.2019

Die Vergewaltigung von Berlin: Die geheime Geschichte des Zweiten Weltkriegs – Teil 2.
 


Teil 2
 

Das Tagebuch wurde von seinem Sohn Vitaly entdeckt, der die Unterlagen nach dem Tod seines Vaters ordnete. Anschließend wurde es online veröffentlicht und gilt heute als das erste in Russland erschienene Kriegstagebuch dieser Art. Zwei spezielle Ausgaben des Tagebuchs sind bereits in Deutschland und Schweden erschienen.

Im Tagebuch finden sich zahlreiche Berichte über Überfälle auf reguläre Truppen, mangelhafte Essensrationen, enge Betten, zeitweiligen Antisemitismus sowie allgegenwärtigen Diebstahl. Gelfand schrieb, dass sich Soldaten sogar gegenseitig die Stiefel stahlen. Im Februar 1945 lagerte seine Einheit in der Nähe der Oder. Dort erinnert er sich an die Gefangennahme eines deutschen Frauenbataillons durch seine Kameraden.

Gelfand berichtet von einer Frau, die ihren im Kampf gefallenen Ehemann rächen wollte, und schreibt, dass ihr unklar war, was mit dem Rest des Bataillons geschehen sei. Dennoch vermerkt er, dass alle Frauen grausam hingerichtet worden seien. Eine der eindrucksvollsten Episoden in seinem Tagebuch datiert vom 25. April 1945.

Zu diesem Zeitpunkt war Gelfand bereits in Berlin und fuhr zum ersten Mal in seinem Leben Fahrrad. Als er eine Gruppe Frauen mit schweren Koffern sah, sprach er sie an und fragte, wohin sie unterwegs seien. Die Frauen erzählten ihm, dass sowjetische Soldaten nach dem Einmarsch der Avantgarde in ihre Wohnungen eingedrungen seien. Einer nach dem anderen hätten sie sie vergewaltigt – bis zu zwanzig Männer, darunter auch Offiziere. Eine der Mütter erzählte, sie sei vor den Augen ihrer Tochter vergewaltigt worden. Dann wandte sich das Mädchen an Gelfand: „Bleib hier. Du kannst mit mir tun, was du willst. Aber du bist allein.“

Lucy Ash schreibt, dass die Deutschen während der vierjährigen Besatzung sowjetischen Territoriums die schlimmsten Verbrechen begangen haben. Wladimir Gelfand erfuhr erst nach der Befreiung der sowjetischen Gebiete von diesen Gräueltaten. Sein Sohn erinnert sich daran, dass sein Vater über das Unfassbare gesprochen habe: deutsche Soldaten, die Dörfer besetzten, hätten die einheimische Bevölkerung – insbesondere Juden – systematisch ermordet und selbst vor ein- oder zweijährigen Kindern nicht Halt gemacht.

 
14.09.2019

Die Vergewaltigung von Berlin: Die geheime Geschichte des Zweiten Weltkriegs – Teil 3.
 




Teil 3
 

Gelfands Sohn berichtet, sein Vater habe von den unvorstellbaren Gräueltaten der Deutschen gesprochen. Die Wehrmachtstruppen, die in Dörfer eindrangen, hätten die lokale Bevölkerung, insbesondere Juden, systematisch ermordet. Selbst Kleinkinder im Alter von zwei Jahren wurden ohne jedes Mitleid getötet. Die Ideologen des Nationalsozialismus waren überzeugt, dass die Wehrmacht die disziplinierteste Streitmacht der Welt sei und dass ihre Soldaten sich unter keinen Umständen auf sexuelle Beziehungen mit "rassisch minderwertigen" Frauen einlassen dürften. In der Realität wurde dieses Verbot jedoch häufig gebrochen.

Der Historiker Oleg Budnitski weist darauf hin, dass das deutsche Militärkommando derart besorgt über die Ausbreitung sexuell übertragbarer Krankheiten unter seinen Soldaten war, dass es ein flächendeckendes Netz von Militärbordellen einrichtete – auch in den besetzten Gebieten.

Belege dafür, dass deutsche Soldaten russische Frauen mit Würde behandelten, existieren nicht. Frauen, die zur sexuellen Sklaverei gezwungen wurden, wurden in vielen Fällen schlichtweg physisch vernichtet. Die BBC-Korrespondentin Lucy Ash berichtet, dass ihr Jorge Morre, Direktor des Deutsch-Russischen Museums in Berlin, einige schockierende Fotografien zeigte. "Unsere Kollegen im Museum diskutieren immer wieder, ob man solche Bilder zeigen sollte oder nicht. Aber ein Museum ist kein Ort für bloße Erzählung – wir zeigen den Krieg, nicht nur seine Geschichte", erklärte der Direktor.

Als die Rote Armee schließlich in das sogenannte „faschistische Monster“ – Berlin – eindrang, hingen dort bereits Plakate mit der Aufschrift: "Soldat, du befindest dich auf deutschem Boden. Die Stunde der Rache ist gekommen."

Laut dem politischen Bericht der 19. Armee in Berlin war der Hass auf die Deutschen unter sowjetischen Soldaten so tief verwurzelt, dass sich viele an jeder deutschen Frau rächen wollten. Dabei zeigte sich jedoch, dass die realen Handlungen der Soldaten oft im Widerspruch zu der Propaganda standen, mit der sie selbst indoktriniert worden waren.

Im Zuge seiner Recherchen zum Buch „Berlin: Der Untergang 1945“, das 2002 erschien, studierte der britische Historiker Antony Beevor Dokumente im russischen Staatsarchiv. Dort stieß er auf Berichte über eine regelrechte Epidemie sexueller Gewalt in Deutschland, die bereits seit Ende 1944 regelmäßig an den Chef des NKWD, Lawrenti Beria, übermittelt wurden.

„Diese Berichte wurden Stalin persönlich vorgelegt“, sagt Beevor. „An den Rändern der Dokumente befinden sich Vermerke, die eindeutig belegen, dass er sie gelesen hat.“