 |
Silesia 1945: Spastrimin Etnik, Dënimi i Parë i Gjermanëve për Krimet e Tyre në L2B |
|
Forcat e Ushtrisë së Kuqe arritën në kufijtë lindorë të Rajhut në vjeshtën e vitit 1944. Në muajt në vijim Prusia Lindore, Pomerania dhe Silesia do të përjetonin tragjedinë më tronditëse që do t’i ndodhte popullit gjerman gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe do të çonte në dëbimin e gjermanëve si popullsi, nga shtëpitë e tyre stërgjyshore. Ushtria e Kuqe kishte shumë arsye për hakmarrje kur më në fund mbërriti në janar 1945 në kufijtë e Rajhut, pasi udhërrëfyesit kishin shpërndarë në Rusi, në çdo detaj, barbaritë e Wehrmacht-it dhe SS-ve. Rezultati ishte masakra më e tmerrshme në histori, me automjete të blinduara që shtypeshin nën falangat e tyre zvarritëse të refugjatëve, përdhunime në grup, plaçkitje dhe shkatërrim. Mijëra gra dhe fëmijë vdiqën nga i ftohti ose u masakruan, sepse drejtuesit e Partisë Naziste, duke refuzuar të pranonin humbjen, kishin ndaluar evakuimin e civilëve. Më shumë se shtatë milionë njerëz u larguan në Perëndim nga frika e raprezaljeve të Ushtrisë së Kuqe. Por jo të gjithë patën të njëjtin fat. Disa vuajtën në mënyrë të padurueshme, disa të tjerë u shpëtuan për mrekulli. Ushtarët sovjetikë i trajtuan gratë dhe fëmijët gjermanë me bujarinë më të madhe, por edhe me mizorinë më të madhe. Ky kaos moral ishte rezultat i një beteje titanike mes dy tiranëve që nuk u interesuan për jetën e besimtarëve të tyre. Nazistët dërguan djem katërmbëdhjetë vjeçarë me biçikleta kundër tankeve sovjetike në misione vetëvrasëse, ndërsa Ushtria e Kuqe rrethonte Berlinin, skuadrat SS krehnin qytetin dhe ekzekutonin ose varnin në vend çdo burrë jashtë vendit. Nga ana tjetër, Ushtria Sovjetike, e etur për hakmarrje, tregoi fytyrën e saj të ashpër. Dëshmitë e para të refugjatëve gjermanë ishin tronditëse. Ata folën për një armik çnjerëzor dhe hakmarrës që grabiste, përdhunonte dhe vriste pa dallim.
Në fakt, një shkrimtar fanatik sovjetik, hebreu Ilias Ehrenburg, deklaroi urrejtjen e tij në një proklamatë kundër gjermanëve: “Ushtarë të Ushtrisë së Kuqe… vrisni, vrisni! Nuk ka asgjë të mirë në farën gjermane. Ndiqni këshillën e shokut Stalin. Vrite bishën fashiste në strofkën e saj përgjithmonë! Përdhunoni gratë gjermane dhe poshtëroni krenarinë e tyre racore… Vritini! Vrisni, ushtarë të lavdishëm të Ushtrisë së Kuqe.” Nemersdorf 20/21 tetor 1944: anatomia e një masakre Më 19 tetor 1944, rojet e avancimit sovjetik pushtuan provincat e Prusisë Lindore të Goldap dhe Gubinen. Dy javë më vonë, më 5 nëntor, ushtria e 4-t gjermane ripushtoi fshatrat kufitare. Ajo që ai dëshmoi në fshatin e vogël Nemersdorf dhe më pas në fshatrat përreth, i kalonte kufijtë e imagjinatës dhe barbarisë njerëzore. Sovjetikët në tërheqje masakruan pa mëshirë qindra civilë të pafajshëm, duke përfshirë gra dhe fëmijë të vegjël. Gratë ishin nxituar dhe më pas gozhduar në dyert e hambarëve ose karrocave, ose ishin shtypur nga tanket sovjetike. Nuk kishte asnjë fëmijë të vogël gjallë. Dyzet të burgosur francezë të luftës që punonin në fermat lokale, si dhe disa gjermanë që me dëshirë u deklaruan komunistë, u ekzekutuan nga trupat sovjetike. Qëllimi i Ushtrisë së Kuqe me këto mizori ishte të demoralizonte plotësisht gjermanët, shumë prej të cilëve ende besonin se Hitleri ishte në gjendje të kthente valën e ngjarjeve. Njëri prej tyre ishte gjenerali Guderian thoshte: “Nëse Fyhreri ia del mbanë në këtë – dhe jam plotësisht i bindur se një ditë do të vijë rasti – atëherë ai do të jetë jo vetëm njeriu i shekullit, por njeriu i mijëvjeçarit”. Gjermanët ishin të shpejtë për të përfituar nga masakrat sovjetike. Gauleiter Koch dhe Goebbels dërguan fotografë dhe gazetarë për të dokumentuar mizoritë dhe tragjedia u publikua si një shembull i brutalitetit sovjetik, por edhe për të motivuar mbrojtësit e provincave të Gjermanisë Lindore. Në Prusinë Lindore u shpërndanë postera që tregonin viktimat, ndërsa në të gjitha kinematë e Rajhut u shfaqën rrymat përkatëse. Shumë gra që i panë nxituan të blinin helm për të pirë, në rast se do të binin në duart e sovjetikëve.
Raporti dhe konkluzioni zyrtar i Komisionit Mjekësor Ndërkombëtar që vizitoi vendet e tragjedisë, si dhe fotografitë dhe dokumentet e vëzhguesve dhe gazetarëve neutralë (zviceranë, suedezë etj.), dëshmojnë përmasat e masakrës. Një gazetar zviceran shkroi në një gazetë të Gjenevës (“Genfer Courrier”, 7/11/1944) përshtypjet e tij për Prusinë Lindore: “… Prerja e kokës dhe varja e të burgosurve ishte një dukuri e zakonshme në zonat që vizitova. Në Brauersdorf pashë dy punëtorë të shtypur për vdekje. Më thanë se ishin ish të burgosur lufte, me origjinë franceze. Jo larg tyre u gjetën 30 të burgosur gjermanë të vdekur të Wehrmacht. Është e panevojshme të përshkruhet pamja e të vrarëve”. Një dëshmitar okular, Joachim Reiss, i përshkroi ngjarjet: “Pas një kundërsulmi gjerman, fronti u stabilizua dhe armiku u tërhoq në bazat e tij. Pas raportimit (në orët e hershme të mëngjesit të 21 tetorit 1944) u nisëm për në Nemersdorf… Majtas e djathtas në fushat ngjitur kishte grumbuj kufomash. Fëmijë të vegjël, vajza të reja dhe gra të moshuara, të shpërfytyruar tmerrësisht përtej njohjes. Mes të vdekurve gjetëm disa refugjatë dhe disa ish të burgosur francezë të luftës. Disa ushtarë të Wehrmacht folën për gra të zhveshura të kryqëzuara që i gjetën të vdekura në dyert e një hambari. Në të njëjtën kohë, në rrugën publike (Reichslrasse 132) kishte materiale sovjetike të shpërndara: kamionë, topa të dëmtuar dhe tanke… Në fermën e parë që takuam, në të majtë të rrugës, pranë një karroce, pamë katër gra lakuriq me duar të lidhura. Pak më poshtë, në bujtinën “Roler Krug”, zbritëm nga dyert dy gra lakuriq të kryqëzuara me gozhdë. Pastaj, duke kontrolluar shtëpitë, gjetëm gjithsej 72 gra dhe fëmijë të shpërfytyruar tmerrësisht. Shumica ishin vrarë me ndonjë send të fortë. Në një kolltuk gjetëm një plakë të vdekur. Gjysma e kokës i mungonte. Me sa duket ishte goditur me sëpatë ose lopatë. Trupat u dërguan në varrezat e fshatit, ku qëndruan të pavarrosur për tre ditë. Ditën e katërt u shfaq një delegacion ndërkombëtar mjekësh për të ekzaminuar të vrarët. Një gjetje e zakonshme ishte se të gjitha gratë e moshës 8-84 vjeç ishin përdhunuar dhe sulmuar seksualisht”. Zbritja në ferr Një përshkrim tronditës dhe shumë i duhur është bërë nga korrespondenti zviceran Konrad Varner për njerëzit e Berlinit: “Njerëzit në rrugë, në dyqane dhe në mjete transporti dukeshin të mjerë në atë nëntor gri, në vitin e pestë të luftës. Banorët ishin të zbehtë, me sy të mbytur. Rrobat e vjetra mbulonin trupin e tyre të rraskapitur. Megjithatë, edhe pse të mbingarkuar, ata ishin vazhdimisht vigjilentë dhe dalloheshin nga një hiperaktivitet jonormal për shkak të frikës intensive të ekzistencës së tyre. Kjo vigjilencë kishte lindur nga gjendja e nevojës që ata po përjetonin. Ata nuk lejoheshin të vinin me vonesë në dyqane, sepse nuk do të gjenin dot mallra të ndryshme. Ata nuk duhet të mbërrinin me vonesë në stacionin e tramvajit, sepse do të kishte ikur ose vendet në stacion do të ziheshin. Ata nuk duhej të vonoheshin në punë, sepse në të kundërt do t’u pritej rroga. Ata nuk duhet të vonohen në restorant, sepse nuk do të gjenin asgjë për të ngrënë. Ata gjithashtu duhej të ktheheshin në shtëpi herët, përndryshe do të trembeshin në rrugë nga alarmi. Veç kësaj, nxitimi dhe tërbimi ishin kundërhelm për soditjen dhe ankthet e thella ekzistenciale.” Goebbels i kishte paralajmëruar gjermanët se bolshevikët ishin një turmë aziatike, një turmë barbare me prirje shkatërrimi dhe hakmarrjeje primitive. Si rezultat, qindra mijëra banorë të Gjermanisë Lindore u larguan drejt perëndimit, duke përballuar të ftohtin e ashpër të dimrit dhe kërcënimin e tankeve sovjetike, për të formuar eksodin më të madh që Europa do të shihte në të gjithë shekullin e 20-të. “Nuk ka mbetur asnjë banor i vetëm në qytet”, vuri në dukje një ushtar sovjetik më 23 janar 1945, kur mbërriti në Insterburg. “Dhe pse kjo? Ne nuk do t’i hanim.” Mund të mos jenë ngrënë, por Insterburgu u shkatërrua. Kalasë dhe kishave elegante të qytetit me kambanoret e tyre të larta iu vu zjarri. Trupat e pajetë të njerëzve dhe kuajve shtriheshin në rrugë, pranë kamionëve të braktisur dhe mobiljeve të djegura.
Lufta kishte shtyrë shumicën e njerëzve të Ushtrisë së Kuqe në dhunë, por ajo që po ndodhte në territoret gjermane ishte shumë më tepër se një shpërthim i thjeshtë zemërimi. Një oficer i ri, Leonid Rabichev, përshkroi vite më vonë mizoritë që ai dëshmoi: “Gratë, nëna fëmijësh, janë shtrirë në të djathtë dhe në të majtë të rrugës sonë dhe para secilës prej tyre qëndron një turmë e ashpër burrash me pantallonat e tyre… Gratë e gjakosura ose humbin ndjenjat, ose hidheshin anash dhe ato që përpiqeshin të shpëtonin fëmijët e tyre, pushkatoheshin nga njerëzit tanë”. Atë natë Rabichev dhe ushtarët e tij fjetën në një bunker të braktisur gjerman. Në çdo dhomë kishte kufoma: kufoma fëmijësh të vegjël, pleq e gra që ishin përdhunuar në grup përpara vdekjes së tyre. Pamja e kufomave nuk tronditi më askënd. “Ishim aq të lodhur, shkruan Rabichev, saqë u shtrimë në tokë mes tyre dhe na zuri gjumi. Shumë oficerë sovjetikë u tmerruan nga ky shkretim i panevojshëm i qyteteve gjermane dhe vrasjeve masive, por drejtuesit politikë përgjegjës të Partisë e kishin gati përgjigjen: “Fritz plaçkiti gjithë botën… prandaj nuk është kaq shumë. Ata dogjën gjithçka në vendin tonë dhe tani të njëjtën gjë po bëjmë edhe në vendin e tyre. Ne nuk jemi të detyruar të ndjejmë keqardhje për ta”. Nëse një ushtar sovjetik refuzonte të merrte pjesë në një përdhunim në grup të grave të tmerruara, ai konsiderohej frikacak ose i paaftë, ndërsa shqetësimi i tij për të burgosurit shihej si “humanitarizëm borgjez”. Një oficer sovjetik, Lev Kopelev, u arrestua disa javë pas protestës së tij të parë. Në atë dimër të ftohtë të vitit 1944, nuk kishte asgjë “borgjeze” apo “humanitare” për Ushtrinë Sovjetike. Gjermanët sigurisht nuk prisnin keqardhje nga sovjetikët. “Në ato pak zona gjermane të mbajtura nga Ushtria e Kuqe”, thuhej në një dokument të inteligjencës gjermane, “sjellja e ushtarëve është saktësisht siç ishte parashikuar në fillim të luftës, në shumicën e rasteve: është e tmerrshme. Vrasjet brutale, përdhunimet e vajzave dhe grave, si dhe fatkeqësitë e papërshkrueshme që ndodhin çdo ditë”. Një i burgosur sovjetik u tha robëruesve të tij gjermanë se kishte një udhëzim specifik nga Stalini, i cili thoshte se duhet të kishte hakmarrje për mizoritë gjermane. Një paketë letrash nga ushtarët sovjetikë që ranë në duart e inteligjencës gjermane në shkurt 1945 vërtetuan realitetin e ashpër: “Zemra është e mbushur me lumturi ndërsa kalojmë në një qytet gjerman të djegur”, u shkruan njëri prindërve të tij. “Ne hakmerremi për çdo gjë dhe hakmarrja jonë është e drejtë. Zjarri për zjarr, gjak për gjak, vdekje për vdekje!” (Arkivat Federale – Bundesarchiv, RH2-2688, 12). Siç ka shkruar shkrimtarja britanike Catherine Merridale pas vitesh studimi të arkivave sovjetike, “dëshmitarët si Kopelev shpejt u bënë paria, viktima të persekutuar ose të detyruar të heshtin”. Përshkrimi i Kopelev për kapjen e Nidenburg ishte tronditës. Ai raportoi përdhunime brutale dhe ekzekutime të civilëve të pafajshëm. Propaganda sovjetike luajti një rol kyç në formësimin e perceptimeve për armikun dhe “hakmarrjen e justifikuar”.
Gratë e bartën peshën kryesore të kësaj dhune, por viktima ishin edhe burrat gjermanë. Vlen të theksohet se shumë përdhunime kanë ndodhur para syve të bashkëshortëve, baballarëve dhe fëmijëve. Në shumicën e rasteve njerëzit ishin të pafuqishëm për të parandaluar fatin dhe shikonin sesi gratë dhe nënat e tyre përdhunoheshin nga një luzmë burrash të dehur. Siç shkruan Merridale, një avokat gjerman që i kishte qëndruar pranë gruas së tij hebreje gjatë gjithë sundimit nazist, duke refuzuar të divorcohej me të, pavarësisht rreziqeve, kur mbërritën sovjetikët, ai e mbrojti përsëri, të paktën derisa u godit nga një plumb rus. I gjakosur, ai pa tre burra që përdhunonin gruan e tij. “Gishti i Zotit” Për të mposhtur ushtrinë gjermane shumë mirë të stërvitur, të organizuar dhe luftarake, Stalini rekrutoi njerëz nga fiset që jetonin në thellësi të Azisë dhe i vendosi në vijën e parë, pasi ata ishin të vetmit që mund të përballeshin me gjermanët. Këto fise të egra ranë mbi gjermanët si “gishti i Zotit”, siç kishte Attila dikur, duke bastisur dhe plaçkitur pa dallim midis ushtarëve dhe civilëve. Më 3 prill 1945, Stalini së bashku me Field Marshall Zhukov dhe Ivan Koniev, të mbiquajtur “gjenerali që nuk u tërhoq kurrë”, hartuan planet përfundimtare për Betejën e Berlinit. Në përfundim të mbledhjes u vendos data 16 prill si data e fillimit të betejës. Kjo datë ishte një informacion tepër sekret dhe për këtë arsye iu njoftua gojarisht dy marshallëve. Georgi Zhukov dhe Ivan Koniev, të cilët nxituan të shkojnë në komandat e fronteve të tyre. Megjithëse koha midis fillimit të betejës ishte shumë e shkurtër, ajo duhej përdorur domosdoshmërisht për të riorganizuar dhe forcuar forcat sovjetike, të cilat përbëheshin kryesisht nga mongolët, të cilët nuk treguan mëshirë në betejë. Megjithatë, shumë nga divizionet e pushkëve të Marshall Zhukov numëronin vetëm 3.200 burra, kur përbërja e tyre normale ishte 10.000 deri në 12.000 burra. Kështu Stalini i shpagoi gjermanët, të cilët i konsideronin rusët njerëz të nivelit të dytë, me të njëjtën monedhë. Sipas teorisë së Hitlerit për racën ariane, në mesin e njerëzve të dorës së dytë një vend të spikatur zënë sllavët, të cilët megjithëse janë me origjinë indoeuropiane dhe shumica e tyre janë bionde dhe sy blu, sipas ndjekësve të nazizmit janë një racë thellësisht e ndotur, e përshtatshme për skllavëri në rastin më të mirë dhe shfarosje në rastin më të keq. Numri i gjakut i paguar nga sllavët gjatë Luftës së Dytë Botërore sot është harruar gjerësisht. Pothuajse 31 milionë njerëz (ushtarë dhe civilë) vdiqën në Poloni, Çekosllovaki, Jugosllavi dhe Rusi, ndërsa numri i përgjithshëm i të vdekurve nga lufta ishte 60 milionë. Pra, gjysma e atyre që humbën ishin popullsitë sllave të vetëm katër vendeve. “Pa mëshirë!” ishte rendi që kishin ushtarët gjermanë kur u përballën me sovjetikët. Kjo është arsyeja pse shumë intelektualë sovjetikë i nxitën ushtarët sovjetikë që të mos kursenin jetën e gjermanëve, edhe nëse ishin gra apo fëmijë – dhe të hakmerreshin për vuajtjet që pësoi vendi i tyre nga pushtimi gjerman. Edhe Marshalli Zhukov zakonisht i rezervuar, u kërkoi ushtarëve të tij të mos tregonin mëshirë për banorët e qyteteve gjermane që do të pushtonin. Rrjedhimisht, kishte shumë ushtarë sovjetikë që ishin të mbushur me ndjenjën e hakmarrjes. Stalini, duke njohur sakrificat e ushtarëve sovjetikë të Rusisë Europiane, të cilët u përballën me pushtimin e gjermanëve (operacioni “Barbarossa”) mbushi boshllëqet e shumicës së njësive të Ushtrisë së Kuqe me mongolët, kalmukët, tatarët, kirgizët, armenët, çeçenët dhe azerbajxhanët. Këta njerëz formuan partitë e para bastisëse dhe atyre u atribuohet pjesa më e madhe e përgjegjësisë për vrasjet, përdhunimet dhe mizoritë e kryera në Berlin kundër civilëve, si gjatë betejës ashtu edhe pas pushtimit të qytetit. Por kjo nuk zgjati shumë, pasi Stalini i tërhoqi këto trupa dhe i zëvendësoi me rusë të fisnikëruar nga Rusia europiane.
Në kundërshtim me besimin popullor, shkollimi i oficerëve sovjetikë që ishin të diplomuar në shkollat ushtarake ishte i një niveli të lartë dhe shumica e oficerëve të lartë dhe më të lartë njihnin gjuhën gjermane, të cilën e kishin mësuar në shkollat e luftës. Këta oficerë nuk kanë kryer akte dhune, përkundrazi, në shumë raste kanë penguar sovjetikët aziatikë nën komandën e tyre të kryejnë mizori. Sulmi i “Tajfunit të Kuq” Shumë gjermanë, nën presionin psikologjik të përdhunimeve dhe brutaliteteve të tjera, preferuan të kryenin vetëvrasje. Lajmi se sovjetikët po vinin dhe po përdhunonin gratë e tyre, larguan të gjitha pengesat dhe frikën nga vdekja. Një raport i NKVD i Frontit të Parë të Bjellorusisë nën drejtimin e Marshallit Zhukov përshkroi ftohtë pamjen që panë ushtarët sovjetikë në një vendbanim gjerman. “Në një shtëpi gjetëm tetë gjermanë, një plak, pesë gra dhe dy fëmijë 12-13 vjeç. Si shumë – qindra – të tjerë, ata kishin kryer vetëvrasje duke u varur. Në sytë e tyre të fryrë ishte pikturuar tmerri i momentit të fundit. Disa dëshmitarë vendas dëshmuan se përkundër faktit se shumica e grave në vendbanim janë relativisht të moshuara, viktimat ishin të tmerruar sepse ushtarët rusë përdhunonin gratë gjermane”. Pak para ofensivës së madhe sovjetike në provincat lindore të Rajhut në janar 1945, gjenerali Guderian i demonstroi Hitlerit dobësitë gjermane. Sipas tij, epërsia e Ushtrisë së Kuqe vlerësohej si më poshtë: këmbësoria 11:1, tanket 7:1, artileria 20:1, aviacioni 20:1. Takimi i Guderian me Hitlerin në Ziggenberg nuk pati rezultatet e pritura. Udhëheqësi i Rajhut përsëriti pikëpamjen e tij se llogaritjet e agjencisë së inteligjencës ishin “absolutisht marrëzi” dhe se njeriu që përpiloi këtë informacion duhet të mbyllet në një institucion mendor! I irrituar, Guderian tha se Fronti Lindor ishte si një kullë letrash dhe nëse thyhej në ndonjë moment, e gjithë godina do të shembej. Gjenerali i zhgënjyer u kthye në selinë e tij për të parë atdheun e tij të veçantë, Prusinë, të kërcënuar me shkatërrim. Megjithatë gjermanët do të vazhdonin luftën. Pushtimi dhe grabitja e vendbanimeve të Prusisë Lindore vjeshtën e kaluar tregoi qartë fatin që e priste popullin gjerman nëse nuk kontrollohej “Tajfuni i Kuq”. Më 12 janar 1945 Ushtria Sovjetike nisi kundërofensivën e saj të madhe, duke mbuluar një front të gjerë nga Prusia Lindore në Hungari. Pjesa kryesore e sulmit në Prusinë Lindore dhe në Poloninë qendrore, në drejtim të Silesisë, do të merrej nga Fronti i 3-të bjellorus i gjeneralit Çerniakhovski, Fronti i 2-të Bjellorus i Rokosovskit, Fronti i Parë Bjellorus i Zhukovit dhe Fronti i Parë i Ukrainës nën Konievin. Shumë shpejt, më 24 janar, Fronti i 3-të Bjellorus erdhi në distancën e qitjes nga Königsberg, kryeqyteti i Prusisë Lindore, ndërsa Rokossovski dhe Zhukov përparuan në Pomerania dhe Poloninë qendrore. Megjithëse Wehrmacht parashikoi kundërsulmin sovjetik, dobësitë e tij ishin të mëdha dhe çorganizimi dhe pasiguria mbizotëruan në rajonet gjermane. Historiani Anthony Beevor shkruan për këtë: “Në mëngjesin e 13 janarit, ditën e sulmit në Çerniakhovski, një tren gati për t’u nisur për në Berlin u urdhërua nga Feldgendarmerie (Policia Ushtarake) të ndalonte në një stacion. Marshallët thirrën urdhrin që të gjithë ushtarët që i përkisnin divizioneve, numrat e të cilëve duhej të thirreshin, duhej të zbrisnin nga treni dhe të rreshtoheshin menjëherë. Ushtarët që përgatiteshin të largoheshin, shumë prej të cilëve nuk i kishin parë familjet e tyre prej të paktën dy vitesh, u ulën në gjunjë, duke u lutur që divizioni i tyre të mos ishte mes atyre që thërriteshin. Megjithatë, pothuajse të gjithë u detyruan të zbrisnin dhe të rreshtoheshin në bankën e të akuzuarve. Kushdo që nuk paraqitej përballej me dënimin me vdekje.
Ushtari i ri Walter Bayer ishte një nga të paktët që shpëtoi. Në pamundësi për të besuar fatin e tij, ai vazhdoi udhëtimin që do ta çonte te familja e tij në Frankfurt, buzë lumit Oder. Por edhe ai shpejt do të përballej me Ushtrinë e Kuqe, më afër shtëpisë së tij, sesa e kishte imagjinuar ndonjëherë”. Ndërkohë, mijëra refugjatë gjermanë të goditur nga paniku ndoqën Wehrmacht-in e mbingarkuar përmes rrugëve të mbuluara me borë, të krateruara nga zjarri i artilerisë sovjetike. Në Balltik, marina gjermane, me operacione të njëpasnjëshme, transportoi refugjatët që grumbulloheshin në brigjet drejt porteve të sigurta në Perëndim. Në të njëjtën kohë, një numër arkivash dhe thesaresh u transferuan nga Fronti Lindor në Arkivin Shtetëror të Marburgut dhe më vonë në minierën e kripës në Grasleben, pranë Helmstedt. Arkivi Shtetëror i Danzigut u transportua gjithashtu atje me pesë vagona, si dhe Arkivi Shtetëror i Königsberg (në shtatë vagona hekurudhore) me të gjitha dokumentet e Urdhrit Teutonik dhe Dukat të Prusisë. Në Lindje dhe në Perëndim gjermanët luftuan me militantizmin që e dallon racën e tyre. Një raport i shkruar nga një udhëheqës i Partisë Nacional Socialiste në dhjetor 1944, i cili përshkruan situatën në Frontin Perëndimor është tipik: “Sa më shumë të shikohet Ushtria e 19-të në luftimet e saj të vështira në Alsace, aq më shumë rritet admirimi për një komunitet luftarak që në fund të fundit, në analizë, nuk është një ushtri e rregullt, por një turmë lara-lara. Megjithatë, është e habitshme që nga kjo turmë doli një organizatë koherente. Edhe vullneti më i fortë, prishet në luftë të pandërprerë. Shumë njerëz janë në limitet e qëndrueshmërisë së tyre. Nëse dikush mund t’i bënte dy ditë gjumë, do të ishte ndryshe. Për shkak të viktimave, ka regjimente prej 80-150 burrash. Fakti që njësi të tilla ende mund të sulmojnë është dyfish mbresëlënës. Kudo faktori vendimtar është performanca individuale e luftëtarëve. Shumë oficerë kanë marrë vendimin se jeta e tyre po merr fund dhe duan ta shesin shtrenjtë”. Rusët po vijnë! Më 20 janar 1945, komanda e Grupit A të Ushtrisë Gjermane, që mbrohej në rajonin e Silesisë, kaloi në duart e gjeneralit Scheirner. Ferdinand Scheirner kishte një reputacion si një luftëtar i ashpër dhe i guximshëm nacional-socialist. Goebbels shkruan për këtë: “Scheirner nuk është tipi i gjeneralit të kolltukut apo të zyrave të stafit. Pjesën më të madhe të ditës e kalon pranë trupave luftarake, me të cilët zhvillon një besim të ndërsjellë, megjithëse është jashtëzakonisht i rreptë. Ai është veçanërisht i ashpër me “shmangësit profesionistë”, siç i përshkruan ata që përpiqen sistematikisht të shmangin luftimet dhe situatat e vështira dhe zhduken me mjeshtëri në plan të dytë, duke shpikur justifikime të ndryshme. Metoda e tij për t’u marrë me këta djem është goxha brutale. Ai i var në pemën më të afërt, duke vendosur mbi ta një tabelë ku shkruhet: “Unë jam një dezertor dhe kam refuzuar të mbroj gratë gjermane dhe fëmijët e tyre”“. Megjithatë, as ky gjeneral “i ashpër” nuk mundi të mbronte Silesian. Nga mesi i shkurtit, qyteti i madh i Breslaut u ndërpre plotësisht dhe 35.000 ushtarë gjermanë, 15.000 milicë të VoIkssturm dhe 80.000 civilë u bllokuan, u rrethuan. Fieldmarshalli Ivan Koniev raporton në kujtimet e tij: “E gjithë enklava dukej se po rrëshqiste, njësitë e rojes së rrethuar po goditeshin aty-këtu, duke kërkuar me dëshpërim një dalje, një shteg shpëtimi. Ndonjëherë ata luftuan në mënyrë të dëshpëruar, por zakonisht dorëzoheshin. Një numër i madh automjetesh dhe karrocash të kafshëve plot me njerëz shkaktuan bllokime në rrugët në jugperëndim të Breslaut. Pasi kishte humbur çdo shpresë për të gjetur qoftë edhe një dalje të vogël shpëtimi, kjo turmë u kthye ngadalë në qytet.” Rrethimi i Breslaut do të zgjaste 77 ditë të dhimbshme. Në veri, në Pomerania, situata ishte e ngjashme. Një grua gjermane që u arratis në perëndim dëshmoi: “Qindra mijëra njerëz nuk mundën të shpëtonin përmes lumit Oder. Ata mbushën rrugët e fshatit, fushat, pyjet, shtigjet. Asgjë nuk mund t’i pengonte rusët. Ata arritën në fshatin tonë më 1 mars (1945). Të gjitha shtëpitë u plaçkitën dhe të gjitha gratë, nga më të vjetrat deri tek vajzat dymbëdhjetëvjeçare, u çnderuan. Të gjithë ne pa asnjë përjashtim patëm të njëjtin fat…
Të nesërmen gjetëm disa të reja të varura së bashku me fëmijët e tyre, sepse nuk mund të duronin të ekspozoheshin herë pas here ndaj këtij poshtërimi. Një mësuese e re nga fshati Krisht ishte fshehur në pyll, por e gjetën. E zhveshur, ajo u tërhoq zvarrë në rrugën e fshatit, ku dhjetëra ushtarë ranë mbi të, njëri pas tjetrit… Shtatë ditë pas marrjes së fshatit, na thanë se duhet të largoheshim brenda dhjetë minutash! Nëntëqind prej nesh filluam marshimin nëpër dëborë. Do të na merrnin për punë të detyruar në lindje. Ishte një situatë e tmerrshme. Ne po ecnim në shi dhe borë. Kush ra, humbi. Flinim në shtëpi fermash të grabitura dhe të braktisura, në pisllëk, në kashtë, në pyll. Çdo rus që donte, vinte kur të donte dhe merrte çdo grua që donte para të tjerëve… Më 9 mars na hipën në një mjet transporti, kryesisht femra. Punonim pa pushim nga ora 6 e mëngjesit deri në 9 të mbrëmjes. Herëpashere një ushtar vinte për të kënaqur instinktet e tij me njërën prej nesh. Edhe në mes të natës na zgjonin britmat, që dëshmonin për praninë e ushtarëve dhe për fatin e grave. Kur arrita më në fund në fshat, ku isha e fundit me burrin tim, gratë e tjera më thanë se të gjithë burrat e moshës 15-60 vjeç ishin rrëmbyer, rreth 2000 burra nuk i pamë më, as dëgjuam asgjë, as mësuan diçka për fatin e tyre”. Rita Miller nga Danzig nuk pati fat të ndryshëm. Ajo i përshkroi përvojat e saj si më poshtë: “Unë quhem Rita Miller dhe vij nga Danzig. Ne përjetuam pushtimin rus në shtëpinë tonë. Unë atëherë isha 17 vjeç. Babai im punonte në fabrikën e birrës Richard Fischer në Danzig dhe nuk u dërgua në Wehrmacht. Pak para se rusët të pushtonin Danzigun (mars 1945), ne u përpoqëm të arratiseshim së bashku me dy ushtarë gjermanë në një karrocë, drejt pjesës së brendshme të qytetit. Por avionët rusë hodhën në erë urat dhe ne u bllokuam. Babai im dhe vëllai 9-vjeçar u prenë dhe lanë pas. Nëna ime dhe vëllai im më i vogël – i cili në atë kohë ishte pesë vjeç – u strehuan në një strehë për sulmet ajrore në qendër të Danzigut, ku kishte shumë ushtarë të plagosur. Nëna ime u plagos nga një plumb dhe për disa ditë nuk fliste. Nuk kishte asgjë për ushqim, vetëm shumë cigare. Aty filloi të pijë duhan nëna ime, nuk arrita ta zbuloja kurrë. »Pas disa sulmeve ajrore, rusët sulmuan bunkerin. Na nxorrën me dhunë. Isha vetëm 17 vjeç, pa asnjë përvojë seksuale. Më kapën nga nëna dhe vëllai im, ndërsa një rus i drejtoi një pistoletë nënës sime. Njëri prej tyre më çoi në një komisariat dhe më përdhunoi. Të nesërmen në mëngjes mblodhën disa vajza të reja dhe i mbyllën në një shtëpi. Më çuan në një burg të Wehrmacht në Grounds. Pashë shumë të rinj e të moshuar, të varur në rrugë (…). Ata që nuk mundën të marshonin thjesht u pushkatuan. Në Groundens më mbyllën në një qeli me katër vajza të tjera. Një herë në ditë na jepnin bukë dhe supë. Në oborrin e burgut ku na lejuan të bënim një shëtitje të përditshme, kishte roje ruse që na mbikëqyrnin. Na kanë terrorizuar duke na thënë se do të na dërgojnë në Siberi”. Më 22 janar rusët pushtuan Allenstein dhe më 23 të muajit Ushtria e Blinduar e 5-të e Gardës pushtoi Elbingun. Në të gjithë frontin, blindat dhe këmbësoria ruse ishin përfshirë në një konflikt vdekjeprurës, midis një mori refugjatësh që po iknin drejt perëndimit në kushte shumë të pafavorshme, për shkak të dimrit. Gratë, fëmijët dhe të moshuarit të grumbulluar në falangat e vagonëve të ngarkuar me furnizime, figura tragjike që zvarriteshin ngadalë nëpër dëborë, ishin shkatërruar nga T-34 sovjetikë. Vizita e Gehring Në fillim të shkurtit, koloneli SS austriak Otto Skorzeni u thirr për të marrë përsipër mbrojtjen e urës suedeze në lumin Oder. Ai kishte në dispozicion një forcë prej 15.000 burrash të përbërë nga vullnetarë gjermanë, norvegjezë, danezë, holandezë, belgë dhe francezë të Waffen SS. Epërsia e armikut në këmbësorinë, tanke, artileri dhe forca ajrore ishte 15:1. Pavarësisht shifrave dëshpëruese, gjermanët u mbrojtën. Katër nga shokët e vjetër të Skorzenit, të cilët ishin bashkuar me të në çlirimin e Musolinit në Gran Sasso, Itali, u vranë në luftime trup me trup, por fronti qëndroi për disa ditë. I guximshëm nga pushimi i përkohshëm, Hermann Gehring vizitoi Skorchenin në Swedt: “Në postin tim komandues në Swedt”, shkruan Skorcheni, “papritur takova Field Marshallin Geiring. Stafi i tij e thërriste shpesh për të mësuar sesi po shkonin gjërat. Po vinte, tha, si komshi. Rezidenca e tij e famshme në Carinhall ishte pak më në perëndim. Marshalli nuk erdhi me një uniformë të ndritshme dhe nuk solli shenja në tunikën e tij gri. Ai donte të ishte në front dhe për mendimin tim, asgjë nuk mund t’i ndryshonte mendjen. Një gjeneral nga rrethi i tij, megjithatë, më pëshpëriti: “Do të jetë përgjegjësia jote”! Sapo u errësua, urdhërova që automjetet të ndalonin në rrugën për në Niederkronig dhe vazhduam në këmbë. Nganjëherë binim në tokën e ngrirë kur një predhë artilerie armike binte afër nesh. Geiring ishte i interesuar kryesisht për tanket e armikut, disa prej të cilëve digjeshin përreth. Ai donte patjetër të vizitonte një armë kundërajrore 88 mm që ne përdorëm si armë kundërtank dhe të përgëzonte përdoruesit e saj. Përveç shtrëngimeve duarsh, ai u jepte pije, cigare dhe puro me të cilat ishte gjithmonë i furnizuar mirë. Ai bëri të njëjtën shpërndarje në stacionin tonë komandues të parashutistëve. Ishte mjaft errësirë kur shoqërova Geringun në urën e madhe të Oderit. “Nuk duhet të kalojnë Oderin në mëngjes nga këtu”, më tha. “Kurrë, për sa kohë që ne mund të mbrohemi, Marshall, iu përgjigja!”” Rënia e Posenit Më 18 shkurt, Posen (atëherë Prusia, tani Polonia) ra. Garnizoni i vogël gjerman, i shkëputur rreth 200 kilometra nga linjat miqësore, rezistoi deri në fund. Sovjetikët depërtuan duke përdorur flakëhedhës dhe granata dhe u angazhuan në luftime trup me trup për të pastruar lagjet gjermane të qytetit. Në xhepin e fundit të rezistencës, komandanti gjerman, gjeneralmajor Ernst Gommel, u shtri mbi një flamur svastika në dhomën e tij dhe kreu vetëvrasje. Garnizoni u dorëzua. Pasuan plaçkitjet dhe përdhunimet që tani ishin sinonim i përparimit të Ushtrisë së Kuqe. E njëjta gjë ndodhi në Schwerin. Shkrimtari ruso-hebre Vasili Grossman, i cili ndoqi sovjetikët si korrespondent i gazetës “Krasnaya Zvezda” (Ylli i Kuq), shkruan për të: “Gjithçka po digjet. Po bëhet grabitja. Gehman dhe mua na dhanë një shtëpi që u shpëtua. Gjithçka është në vendin e vet, kuzhina është ende e ngrohtë, mbi të një çajnik me ujë që nuk ka pasur kohë të ftohet. Është e qartë se pronarët sapo e kanë braktisur. Dollapët janë plot me gjëra. I ndaloj kategorikisht (ata që ishin me mua) t’i prekin. Vjen komandanti (i qytetit), më kërkon leje të vendosë në shtëpi një kolonel të Shtabit të Përgjithshëm, i cili sapo ka ardhur. Sigurisht që e lejoj. Koloneli është i madh! Një fytyrë e mrekullueshme ruse! Gjithë natën nga dhoma e kolonelit ku po pushon dëgjohen zhurma. Në mëngjes u largua pa na përshëndetur. Hyjmë në dhomën e tij. Kaos! Koloneli ka zbrazur dollapët si një grabitës i vërtetë… Një grua e moshuar ka bërë vetëvrasje duke u rrëzuar nga një ndërtesë që digjej. Hyjmë në një shtëpi. Në dysheme, në një pellg gjaku, shtrihet një plak i pushkatuar nga grabitësit. Në oborrin e shkretë, kafaze me lepuj dhe pëllumba. Për t’i shpëtuar nga zjarri hapim dyert e kafazeve. Dy papagaj, të ngordhur në një kafaz. Në zyrën e komandantit (qytet), një grup robërish francezë të luftës ankohen se disa ushtarë të Ushtrisë së Kuqe u kanë marrë orët, duke u dhënë një rubla për secilën orë. Një grua gjermane e veshur me të zeza me buzë të ngrira flet me një zë që mezi dëgjohet. Me të është një vajzë me plagë të zeza dhe të purpurta në qafë dhe fytyrë, sy të fryrë, mavijosje të tmerrshme në duar. Kjo vajzë është dhunuar nga një ushtar i kompanisë së transfertave të Shtabit të Përgjithshëm. Ai është edhe këtu, i kuq, i dhjamosur, i përgjumur. Komandanti e bën me përtesë marrjen në pyetje. Gjëra të tmerrshme u ndodhin grave gjermane. Një intelektual, gruaja e të cilit rastësisht pranonte “vizitat” e ushtarëve të Ushtrisë së Kuqe, me ndihmën e gjesteve shprehëse dhe të folurit rusisht të thyer, shpjegon se sot gruaja e tij u përdhunua nga dhjetë burra. Këtu është edhe zonja… Na tregojnë sesi dhunuan një nënë që ishte lehonë në hambar. Të afërmit e saj hynë në hambar dhe iu lutën përdhunuesve që ta linin të ikte për pak, sepse foshnja e uritur po qante”. Pomerania është në zjarr Pomerania (“nga deti”) ndodhet në bregun e Detit Baltik, në të dy anët e lumit Oder. Qytetet kryesore janë Szczecin dhe porti i Gdansk. Zona mbrohej nga Batalioni i 500-të i Parashutave të Waffen SS, nën kolonelin Otto Skorzeni. Në mars, ushtritë sovjetike shtypën xhepat gjermanë të rezistencës në Prusinë Lindore dhe Perëndimore dhe pushtuan Pomeraninë. Kohlberg ra më 18 mars dhe Danzig 12 ditë më vonë. Kudo kishte një imazh shkretimi. Hans Gliewe, një student nga Danzig, përshkroi orët e fundit dramatike pak para përparimit rus: “Mendoj se nuk do ta harroj kurrë, sa të jetoj, atë ditë, 9 Mars, në Danzig… Kishim gjetur një vend për të qëndruar. Në orën shtatë të pasdites sirenat filluan të bien. Bombardimet filluan menjëherë më pas. Dyshemeja u drodh dhe dritaret filluan të kërcasin. Zbritëm me nxitim shkallët dhe vrapuam drejt strehës më të afërt të sulmeve ajrore. Ishte aq plot me njerëz, saqë mezi mund të futeshim brenda. Disa qindra refugjatë jetuan atje për disa ditë. Kur më në fund hoqëm dorë dhe dolëm jashtë, qielli ishte i kuq dhe mbi shtëpi kishte kolona tymi të zi. Pastaj pamë se edhe shtëpia jonë po digjej. Kishim lënë çantat brenda… Të nesërmen në mëngjes dolëm përsëri në rrugët e rrënuara dhe kërkuam diku tjetër për të qëndruar. Gjetëm një të njohur dhe na çoi në shtëpinë e tij. Fjetëm në dysheme. Nëna ime ishte pothuajse gjithë ditën jashtë duke kërkuar diçka për të ngrënë. Atë natë erdhën refugjatë të tjerë dhe donin të hynin brenda. Natën vonë një grua erdhi me një fëmijë në krahë. Fytyra e foshnjës ishte e bardhë, lëkura e tij dukej transparente, e rrudhur. Këmba e djathtë e foshnjës ishte prerë nga lart dhe trungu ishte mbështjellë me lecka të përgjakur…” Në portin gjerman të Gotenhafen në ditët e para të marsit, infiltrimet sovjetike arritën në periferi të qytetit. Predha ranë mbi civilët e ngujuar në bodrume dhe bunkerë. Nga deti, marina gjermane me armët e saj të rënda po përpiqej të kapte përparimin rus, ndërsa mijëra refugjatë dhe të plagosur vërshuan në port, me dëshpërimin, në kërkim të një anijeje. Boshti kryesor që shkonte poshtë në kalatë ishte mbushur me kratere të mëdha nga goditjet e vazhdueshme të artilerisë sovjetike. Shumica e ndërtesave ishin rrafshuar dhe një erë e padurueshme gazesh dhe lëndësh djegëse mbyti gjithçka. Në anë të rrugëve kishte armë dhe kufoma të braktisura. Shkrimtari Guy Sazer, i cili në atë kohë shërbente në Divizionin “Gross-DeutschIand”, kujton ferrin e Gotenhafenit: “Ne ndihmuam të moshuarit që ishin braktisur nga më të rinjtë përballë përparimit sovjetik. Në natën e ndezur nga lufta, ndjemë se edhe një herë e kishim kryer detyrën. I morëm dhe i çuam pleqtë në port, ku kishte ardhur një anije për t’i marrë. Avionët për fat të keq nuk ndaluan së rrotulluari. Pas zjarreve që ende digjnin në rrënojat buzë rrugës, ata mbollën vdekjen mbi vetëmohimin tonë. Vranë rreth pesëmbëdhjetë persona, ndërsa u përpoqëm në çdo mënyrë të tërhiqnim pleqtë, por ata nuk mundën të na ndiqnin…” Më tragjiku nga të gjitha ishte fakti se disa javë pas përfundimit të luftës, qytete si Danzig pësuan një shkatërrim të pashpjegueshëm, nga armiku. Edhe pse sovjetikët e dinin që ky qytet i veçantë do të përfundonte në duart e polakëve, më 26 maj 1945, ata i vunë flakën sektorit të vjetër. Kishat e bukura gotike, si ato të Shën Bartolomeut, Shën Katerinës dhe Shën Gjonit që u prekën nga bombardimet, pësuan shkatërrim total. Stalini kishte fituar luftën kundër Rajhut të Tretë, por ai donte të përfundonte luftën kundër të keqes rë së shkuarës gjermane. Siç vërejti me shumë vend historiani Jörg Friedrich: “Në fillim të luftës, slogani ‘Nuk dua të vdes për Danzig’ qarkullonte, disi në mënyrë të pahijshme”. Në fund, megjithatë, Danzig duhej të vdiste… Sulmuesit arritën të rrëmbenin magazinat e mallrave, si dhe shtëpitë e shumta aristokrate të cilat ishin të rreshtuara me radhë, të cilat në fund u rrafshuan”.
Përmbledhje Doktrina e Hitlerit se njerëzit ndahen në dy kategori, njerëz normalë dhe njerëz të nivelit inferior, të dytë, dhe se midis njerëzve të nivelit të dytë sllavët zënë një vend të spikatur, rezultoi që popujt sllavë të paguanin një taksë të rëndë gjaku gjatë Luftës së Dytë Botërore, me afro 31 milionë të vdekur, pasi pushtimi gjerman i Rusisë (Operacioni Barbarossa) bëri që sovjetikët të rekrutonin burra nga fiset e egra thellë në Azi për të kundërshtuar tërbimin gjerman. Rezultati ishte se sjellja e shumicës së njerëzve të Ushtrisë Sovjetike në territoret e pushtuara gjermane i tejkaloi kufijtë e barbarizmit. Këta burra përdhunuan gra të pambrojtura dhe ekzekutuan qytetarë të paarmatosur, të moshuar, të plagosur dhe invalidë. Është karakteristikë se ata ekzekutuan në vend të gjithë të plagosurit e ushtrisë gjermane që ishin shtruar në spitalin e përgjithshëm të Königsberg. Për disa ditë gratë e qytetit me kazma dhe lopata hapën varre masive për mijëra viktima. Vlerësohet se më shumë se 2.000,000 gra gjermane u përdhunuan nga burrat e ushtrisë sovjetike, të cilët plaçkitën dhe masakruan me një ritëm të ngadalësuar vetëm nga i ftohti i hidhur i dimrit të fundit të luftës. Dhe kur mbaroi Beteja e Berlinit, në të cilën sovjetikët patën 80.000 të vdekur, Stalini i zëvendësoi këto trupa të egra me të tjera nga Rusia europiane. Vladimir Gelfand, një hebre nga Ukraina Qendrore, i cili shërbeu si toger në Ushtrinë e Kuqe, regjistroi në ditarin e tij gjithçka që pa dhe përjetoi. “Macet femra gjermane të robëruara deklaruan se donin të hakmerreshin për burrat e tyre të vdekur. Ne duhet t’i shfarosim pa mëshirë. Ushtarët sugjerojnë t’i shfarosin përmes organeve gjenitale, por unë thjesht do t’i shfarosja”, shkruan ai në mënyrë karakteristike. Por përshkrimet më apokaliptike të Vladimir Gelfand kanë të bëjnë me periudhën gjatë së cilës trupat sovjetike ishin në Berlin. Një ditë, ndërsa Gelfand po ecte me biçikletë përgjatë lumit Spree, ai takoi një grup femrash gjermane që ishin të ngarkuara me valixhe dhe pako. Duke folur gjermanishte të thyer, ai i pyeti se ku po shkonin dhe pse u larguan nga shtëpitë e tyre. “Me tmerrin e gdhendur në fytyrat e tyre, ata më treguan se çfarë kishte ndodhur natën e parë pas mbërritjes së Ushtrisë së Kuqe”, shënoi oficeri sovjetik në ditarin e tij. |
||
| |
||
| Mariela Stefanllari |
© Mast.al
© Mariela Stefanllari
Albanian11 May 2024
INFO / OPINION
Mariela Stefanllari
Red Army forces reached the eastern borders of the Reich in the autumn of 1944. In the months that followed, East Prussia, Pomerania and Silesia would experience the most shocking tragedy to befall the German people during the Second World War, leading to the expulsion of Germans as a population from their ancestral homes.
The Red Army had many reasons for revenge when it finally arrived at the borders of the Reich in January 1945, because Soviet propaganda had spread throughout Russia, in every detail, accounts of the barbarities committed by the Wehrmacht and the SS.
The result was presented as the most terrible massacre in history: armored vehicles crushing columns of refugees under their tracks, gang rapes, looting and destruction.
Thousands of women and children died from the cold or were massacred because Nazi Party leaders, refusing to accept defeat, had prohibited the evacuation of civilians. More than seven million people fled westward in fear of Red Army reprisals.
But not everyone met the same fate. Some suffered unbearably, while others were miraculously saved. Soviet soldiers treated German women and children with the greatest generosity, but also with the greatest cruelty.
This moral chaos was the result of a titanic battle between two tyrants who did not care about the lives of their followers. The Nazis sent fourteen-year-old boys on bicycles against Soviet tanks on suicide missions; while the Red Army encircled Berlin, SS squads combed the city and executed or hanged on the spot every man found away from his post.
On the other side, the Soviet Army, thirsting for revenge, showed its harsh face. The first testimony of German refugees was shocking. They spoke of an inhuman and vengeful enemy that looted, raped and killed indiscriminately.
Indeed, the article says that the fanatical Soviet writer, the Jewish Ilya Ehrenburg, expressed his hatred in a proclamation against the Germans: "Soldiers of the Red Army... kill, kill! There is nothing good in the German seed. Follow Comrade Stalin's advice. Kill the fascist beast in its lair forever! Rape German women and humiliate their racial pride... Kill them! Kill, glorious soldiers of the Red Army."
On 19 October 1944, Soviet advance guards entered the East Prussian districts of Goldap and Gumbinnen. Two weeks later, on 5 November, the German Fourth Army recaptured the border villages.
What was witnessed in the small village of Nemmersdorf and later in the surrounding villages was described as exceeding the limits of imagination and human barbarity. The retreating Soviets were said to have massacred hundreds of innocent civilians without mercy, including women and young children.
Women were said to have been raped and then nailed to barn doors or carts, or crushed by Soviet tanks. No small children were said to have remained alive. Forty French prisoners of war working on local farms, as well as several Germans who had voluntarily declared themselves Communists, were reported to have been executed by Soviet troops.
The article says the Red Army's purpose in these atrocities was to demoralize the Germans completely, many of whom still believed Hitler could reverse the course of events. One of them, General Guderian, is quoted as saying: "If the Fuehrer succeeds in this - and I am absolutely convinced that one day the opportunity will come - then he will be not only the man of the century, but the man of the millennium."
The Germans were quick to exploit reports of Soviet massacres. Gauleiter Koch and Goebbels sent photographers and journalists to document the atrocities, and the tragedy was publicized both as an example of Soviet brutality and as a means of motivating the defenders of Germany's eastern provinces.
Posters showing the victims were distributed in East Prussia, while corresponding newsreels were shown in cinemas throughout the Reich. Many women who saw them hurried to buy poison to drink in case they fell into Soviet hands.
The official report and conclusion of the International Medical Commission that visited the sites of the tragedy, as well as photographs and documents from neutral observers and journalists - Swiss, Swedish and others - are cited as evidence of the scale of the massacre. A Swiss journalist wrote in a Geneva newspaper, the Genfer Courrier of 7 November 1944, about his impressions of East Prussia: "...Beheading and hanging prisoners was a common occurrence in the areas I visited. In Brauersdorf I saw two workers crushed to death. I was told they were former prisoners of war of French origin. Not far from them, thirty dead German Wehrmacht prisoners were found. It is unnecessary to describe the appearance of the dead."
An eyewitness, Joachim Reiss, described the events: "After a German counterattack, the front stabilized and the enemy withdrew to its bases. After reporting, in the early hours of 21 October 1944, we set out for Nemmersdorf... To the left and right, in the adjoining fields, there were piles of corpses: small children, young girls and elderly women, horribly disfigured beyond recognition. Among the dead we found several refugees and several former French prisoners of war."
Some Wehrmacht soldiers spoke of naked, crucified women whom they found dead on barn doors. At the same time, Soviet materiel lay scattered along the public road, Reichsstrasse 132: trucks, damaged guns and tanks.
"At the first farm we came to, on the left side of the road, beside a cart, we saw four naked women with their hands tied. A little farther down, at the 'Roter Krug' inn, we took down from the doors two naked women who had been nailed up as if crucified. Then, searching the houses, we found a total of seventy-two women and children who had been horribly disfigured."
"Most had been killed with some blunt object. In an armchair we found a dead elderly woman. Half her head was missing. Apparently she had been struck with an axe or a shovel. The bodies were taken to the village cemetery, where they remained unburied for three days. On the fourth day an international delegation of doctors arrived to examine the dead. One common finding was that all women aged eight to eighty-four had been raped and sexually assaulted."
A shocking and, in the author's view, very apt description of the people of Berlin was given by the Swiss correspondent Konrad Warner: "People in the streets, shops and means of transport looked wretched in that gray November, in the fifth year of the war. The inhabitants were pale, with sunken eyes. Old clothes covered their exhausted bodies."
"Yet, although overburdened, they were constantly alert and distinguished by an abnormal hyperactivity because of the intense fear for their existence. This vigilance had arisen from the state of necessity in which they lived."
"They could not arrive late at the shops, because they would no longer find various goods. They could not arrive late at the tram stop, because the tram would have gone or the places would have been taken. They could not be late for work, because otherwise their pay would be cut. They could not be late at a restaurant, because there would be nothing left to eat. They also had to return home early, otherwise an air-raid alarm might catch them in the street. In addition, haste and frenzy were an antidote to contemplation and deep existential anxiety."
Goebbels had warned Germans that the Bolsheviks were an Asiatic horde, a barbaric mob driven by destruction and primitive revenge. As a result, hundreds of thousands of inhabitants of eastern Germany fled westward, enduring the bitter winter cold and the threat of Soviet tanks, in what the article calls the largest exodus Europe would see in the twentieth century. "Not a single inhabitant remains in the city," a Soviet soldier noted on 23 January 1945 when he reached Insterburg. "And why is that? We would not have eaten them." They may not have been eaten, but Insterburg was destroyed. The castle and the city's elegant churches with their high bell towers were set on fire. Human and horse corpses lay in the streets beside abandoned trucks and burned furniture.
The war had driven many men of the Red Army toward violence, but what was happening in German territory was described as much more than a simple outburst of anger. A young officer, Leonid Rabichev, later described atrocities he said he had witnessed: "Women, mothers of children, lie to the right and left of our road, and in front of each of them stands a brutal crowd of men with their trousers... The bloodied women either lose consciousness or are thrown aside, and those who try to save their children are shot by our men."
That night Rabichev and his soldiers slept in an abandoned German bunker. There were corpses in every room: the bodies of small children, old people and women who had been gang-raped before their deaths. The sight of corpses no longer shocked anyone. "We were so tired," Rabichev wrote, "that we lay down on the ground among them and fell asleep."
Many Soviet officers were horrified by what they regarded as the unnecessary devastation of German cities and mass killing, but the Party's responsible political leaders had an answer ready: "Fritz looted the whole world... so this is not so much. They burned everything in our country, and now we are doing the same in theirs. We are not obliged to feel sorry for them."
If a Soviet soldier refused to take part in the gang rape of terrified women, the article says, he was regarded as a coward or impotent, while concern for prisoners was dismissed as "bourgeois humanitarianism." A Soviet officer, Lev Kopelev, was arrested several weeks after his first protest.
In that cold winter of 1944, the article says, there was nothing "bourgeois" or "humanitarian" about the Soviet Army. The Germans certainly did not expect mercy from the Soviets. A German intelligence document stated: "In those few German areas held by the Red Army, the behavior of the soldiers is exactly as predicted at the beginning of the war in most cases: it is terrible. Brutal murders, the rape of girls and women, and indescribable misfortunes occur every day."
A Soviet prisoner told his German captors that there was a specific instruction from Stalin saying there should be revenge for German atrocities. A bundle of letters from Soviet soldiers that fell into German intelligence hands in February 1945 is cited as evidence of the harsh reality. "The heart is filled with happiness as we pass through a burned German city," one soldier wrote to his parents. "We take revenge for everything, and our revenge is just. Fire for fire, blood for blood, death for death!" (Federal Archives - Bundesarchiv, RH2-2688, 12). As the British writer Catherine Merridale wrote after years of studying Soviet archives, "witnesses like Kopelev soon became pariahs, victims who were persecuted or forced into silence."
Kopelev's description of the capture of Neidenburg was shocking. He reported brutal rapes and executions of innocent civilians. Soviet propaganda, the article argues, played a key role in shaping perceptions of the enemy and of "justified revenge."
Women bore the main burden of this violence, but German men were also victims. Many rapes, the article notes, occurred before the eyes of husbands, fathers and children. In most cases people were powerless to prevent what happened and watched their wives and mothers being raped by groups of drunken men.
As Merridale writes, one German lawyer had stood by his Jewish wife throughout Nazi rule and refused to divorce her despite the risks. When the Soviets arrived, he defended her again, at least until he was struck by a Russian bullet. Bleeding, he watched three men rape his wife.
To defeat the highly trained, organized and battle-hardened German army, the article says, Stalin recruited men from tribes living deep in Asia and placed them in the front line, because they were supposedly the only ones capable of facing the Germans.
These "wild tribes," in the article's wording, descended on the Germans like the "finger of God," as Attila once had, raiding and looting indiscriminately among soldiers and civilians.
On 3 April 1945 Stalin, together with Field Marshal Zhukov and Ivan Konev, nicknamed "the general who never retreated," drew up the final plans for the Battle of Berlin. At the end of the meeting, 16 April was chosen as the starting date of the battle. This was extremely secret information and therefore was communicated orally to the two marshals, Georgy Zhukov and Ivan Konev, who hurried back to the headquarters of their respective fronts.
Although the time before the start of the battle was very short, it had to be used to reorganize and reinforce the Soviet forces, which the article says consisted largely of Mongols who showed no mercy in battle. Many of Marshal Zhukov's rifle divisions, however, had only about 3,200 men when their normal establishment was 10,000 to 12,000.
Thus, the article says, Stalin repaid the Germans, who had regarded Russians as second-class people, in the same coin. According to Hitler's theory of the Aryan race, the Slavs occupied a prominent place among supposedly inferior peoples; although they were of Indo-European origin and many were fair-haired and blue-eyed, followers of Nazism regarded them as a deeply tainted race, fit at best for slavery and at worst for extermination.
The blood price paid by Slavs during the Second World War, the article says, is now largely forgotten. Almost 31 million people, soldiers and civilians, died in Poland, Czechoslovakia, Yugoslavia and Russia, while the total number of war deaths was 60 million. Thus, half of those who died were Slavic populations from only four countries.
"No mercy!" was the order German soldiers had when they confronted the Soviets. This, the article says, is why many Soviet intellectuals urged Soviet soldiers not to spare German lives, even those of women or children, and to take revenge for the suffering their country had endured under German occupation. Even the usually reserved Marshal Zhukov is said to have asked his soldiers to show no mercy to the inhabitants of German towns they would occupy. Consequently, many Soviet soldiers were filled with a desire for revenge.
Stalin, recognizing the sacrifices of Soviet soldiers from European Russia who had faced the German invasion, Operation Barbarossa, filled gaps in many Red Army units with Mongols, Kalmyks, Tatars, Kyrgyz, Armenians, Chechens and Azerbaijanis.
These men, the article says, formed the first raiding parties and were assigned much of the responsibility for killings, rapes and atrocities committed against civilians in Berlin both during the battle and after the city's occupation. It adds that this did not last long, because Stalin withdrew these troops and replaced them with Russians from European Russia.
Contrary to popular belief, the article states, Soviet officers who had graduated from military schools were educated to a high standard, and most senior officers knew German, which they had learned at military schools. It claims that these officers did not commit acts of violence and, in many cases, prevented Asian Soviet troops under their command from committing atrocities.
Under the psychological pressure created by reports of rape and other brutalities, many Germans preferred to commit suicide. News that the Soviets were coming and raping women swept away inhibitions and fear of death. An NKVD report from Marshal Zhukov's First Belorussian Front coldly described a scene Soviet soldiers found in one German settlement: "In one house we found eight Germans: an old man, five women and two children aged twelve to thirteen."
Like many - hundreds - of others, they had committed suicide by hanging. Terror from their final moments was said to be visible in their swollen eyes. Local witnesses testified that, although most women in the settlement were relatively old, the victims had been terrified because Russian soldiers were raping German women.
Shortly before the great Soviet offensive into the eastern provinces of the Reich in January 1945, General Guderian demonstrated Germany's weaknesses to Hitler. He estimated Red Army superiority as follows: infantry 11 to 1, tanks 7 to 1, artillery 20 to 1 and aircraft 20 to 1. Guderian's meeting with Hitler at Ziegenberg did not produce the hoped-for result. The leader of the Reich repeated his view that the intelligence estimates were "absolute nonsense" and that the man who had compiled them should be placed in a mental institution. Irritated, Guderian said that the Eastern Front was like a house of cards and that if it broke at any point, the whole structure would collapse.
The disappointed general returned to his headquarters to see his own homeland, Prussia, threatened with destruction. The Germans nevertheless continued to fight. The occupation and looting of East Prussian settlements the previous autumn had shown clearly what fate awaited the German people if the "Red Typhoon" was not checked. On 12 January 1945 the Soviet Army launched its great offensive across a broad front from East Prussia to Hungary.
The main burden of the attack in East Prussia and central Poland, toward Silesia, was carried by General Chernyakhovsky's Third Belorussian Front, Rokossovsky's Second Belorussian Front, Zhukov's First Belorussian Front and Konev's First Ukrainian Front. By 24 January, the Third Belorussian Front had come within artillery range of Koenigsberg, the capital of East Prussia, while Rokossovsky and Zhukov advanced into Pomerania and central Poland.
Although the Wehrmacht anticipated the Soviet offensive, its weaknesses were severe and disorganization and uncertainty prevailed in the German regions. Historian Antony Beevor is quoted: "On the morning of 13 January, the day of Chernyakhovsky's attack, a train about to leave for Berlin was ordered by the Feldgendarmerie, the military police, to stop at a station."
Orders were shouted that all soldiers belonging to divisions whose numbers were to be called must get off the train and form up immediately. Soldiers preparing to leave, many of whom had not seen their families for at least two years, dropped to their knees and prayed that their division would not be among those called. Almost all of them, however, were forced to get off and line up. Anyone who failed to report faced the death penalty.
The young soldier Walter Bayer was one of the few who escaped this fate. Unable to believe his luck, he continued the journey that was to take him to his family in Frankfurt on the Oder. But he too would soon face the Red Army much closer to home than he had ever imagined. Meanwhile, thousands of panic-stricken German refugees followed the overloaded Wehrmacht along snow-covered roads cratered by Soviet artillery fire.
In the Baltic, the German navy carried out successive operations to transport refugees gathering on the coast to safer ports in the west. At the same time, a number of archives and treasures were moved from the Eastern Front to the State Archive at Marburg and later to the salt mine at Grasleben near Helmstedt. The Danzig State Archive was also transported there in five railway wagons, as was the Koenigsberg State Archive in seven wagons, with all the documents of the Teutonic Order and the Duchy of Prussia.
In east and west, the article says, the Germans fought with the militancy it attributes to their race. A report written by a National Socialist Party leader in December 1944, describing the situation on the Western Front, is quoted as typical: "The more one observes the Nineteenth Army in its hard fighting in Alsace, the greater one's admiration for a fighting community that, in the final analysis, is not a regular army but a motley crowd. Yet it is astonishing that a coherent organization emerged from this crowd. Even the strongest will is broken by uninterrupted fighting."
"Many men are at the limits of their endurance. If they could only have two days' sleep, things would be different. Because of the casualties, there are regiments of only eighty to one hundred and fifty men. The fact that such units can still attack is doubly impressive. Everywhere the decisive factor is the performance of individual fighters. Many officers have decided that their lives are coming to an end and want to sell them dearly."
On 20 January 1945, command of German Army Group A, defending the Silesian region, passed to General Ferdinand Schoerner. Schoerner had a reputation as a hard and courageous National Socialist fighter. Goebbels wrote of him: "Schoerner is not the armchair general or the staff-office type. He spends most of the day close to the fighting troops, with whom he develops mutual trust, although he is extremely strict."
"He is especially harsh with the 'professional shirkers,' as he calls those who systematically try to avoid fighting and difficult situations and skillfully disappear into the background while inventing various excuses. His method of dealing with these fellows is quite brutal. He hangs them from the nearest tree, placing over them a sign reading: 'I am a deserter and refused to defend German women and their children.'"
Even this "hard" general, however, could not protect Silesia. By mid-February the great city of Breslau had been completely cut off, and 35,000 German soldiers, 15,000 Volkssturm militiamen and 80,000 civilians were trapped inside the encirclement.
Field Marshal Ivan Konev reported in his memoirs: "The whole enclave seemed to be slipping away. Units of the encircled force were striking here and there, desperately seeking an exit, an escape route. Sometimes they fought desperately, but usually they surrendered. A huge number of motor vehicles and animal-drawn carts packed with people caused traffic jams on the roads southwest of Breslau."
"Having lost every hope of finding even a narrow way of escape, this crowd slowly returned to the city." The siege of Breslau would last seventy-seven painful days. To the north, in Pomerania, the situation was similar. A German woman who escaped westward testified: "Hundreds of thousands of people could not get across the Oder."
"They filled village roads, fields, forests and paths. Nothing could stop the Russians. They reached our village on 1 March 1945. Every house was looted and every woman, from the oldest to twelve-year-old girls, was dishonored. All of us, without exception, suffered the same fate..."
"The next day we found several young women hanging together with their children because they could not bear being subjected again and again to this humiliation. A young teacher from the village of Christ had hidden in the forest, but they found her. Naked, she was dragged into the village street, where dozens of soldiers fell upon her one after another..."
"Seven days after the village was taken, we were told that we had to leave within ten minutes. Nine hundred of us began marching through the snow. We were to be taken east for forced labor. It was a terrible situation. We walked through rain and snow. Whoever fell was lost. We slept in looted and abandoned farmhouses, in filth, in straw, in the forest. Any Russian who wished could come whenever he liked and take whatever woman he wanted in front of the others..."
"On 9 March they put us on a transport, mostly women. We worked without rest from six in the morning until nine at night. From time to time a soldier came to satisfy his instincts with one of us. Even in the middle of the night we were awakened by screams that testified to the presence of soldiers and to the women's fate. When I finally returned to the village, where I had been the last one together with my husband, the other women told me that all men aged fifteen to sixty had been taken away. About two thousand men were never seen again; we heard nothing and learned nothing of their fate."
Rita Miller of Danzig suffered a similar fate. She described her experience as follows: "My name is Rita Miller and I come from Danzig. We experienced the Russian occupation in our home. I was seventeen at the time. My father worked at the Richard Fischer brewery in Danzig and had not been sent into the Wehrmacht. Shortly before the Russians occupied Danzig in March 1945, we tried to escape with two German soldiers in a cart toward the center of the city. But Russian aircraft blew up the bridges and we were trapped. My father and my nine-year-old brother were cut off and left behind."
"My mother and my younger brother, who was five at the time, took shelter in an air-raid shelter in the center of Danzig where there were many wounded soldiers. My mother was hit by a bullet and for several days did not speak. There was nothing to eat, only plenty of cigarettes. That was when my mother began smoking; I never managed to find out why. After several air raids, the Russians attacked the bunker. They forced us out. I was only seventeen and had no sexual experience. They tore me away from my mother and brother while a Russian held a pistol on my mother."
"One of them took me to a police station and raped me. The next morning they gathered several young girls and locked them in a house. I was taken to a Wehrmacht prison in Graudenz. I saw many young and old people hanging in the streets (...). Those who could not march were simply shot."
"In Graudenz they locked me in a cell with four other girls. Once a day they gave us bread and soup. In the prison yard, where we were allowed a daily walk, Russian guards watched us. They terrorized us by saying that we would be sent to Siberia."
On 22 January the Russians occupied Allenstein, and on the 23rd the Fifth Guards Tank Army occupied Elbing. Across the front, Russian armor and infantry were engaged in a deadly struggle amid masses of refugees fleeing westward in extremely adverse winter conditions. Women, children and elderly people crowded into columns of wagons loaded with supplies, tragic figures slowly dragging themselves through the snow, were struck by Soviet T-34s.
At the beginning of February, the Austrian SS colonel Otto Skorzeny was summoned to take over the defense of the bridgehead at Schwedt on the Oder. He had a force of 15,000 men made up of German, Norwegian, Danish, Dutch, Belgian and French Waffen-SS volunteers. Enemy superiority in infantry, tanks, artillery and air power was said to be 15 to 1. Despite the desperate figures, the Germans defended the position. Four of Skorzeny's old comrades who had joined him in freeing Mussolini at Gran Sasso in Italy were killed in hand-to-hand fighting, but the front held for several days.
Encouraged by the temporary pause, Hermann Goering visited Skorzeny at Schwedt. "At my command post in Schwedt," Skorzeny wrote, "I suddenly met Field Marshal Goering. His staff often called to learn how things were going. He was coming, he said, as a neighbor. His famous residence at Carinhall was a little farther west. The marshal did not come in a splendid uniform and wore no decorations on his gray tunic. He wanted to be at the front and, in my opinion, nothing could change his mind. A general from his entourage, however, whispered to me: 'It will be your responsibility!'"
"As soon as it became dark, I ordered the vehicles to stop on the road to Niederkroenig and we continued on foot. From time to time we threw ourselves on the frozen ground when an enemy artillery shell fell close to us. Goering was chiefly interested in the enemy tanks, several of which were burning around us. He insisted on visiting an 88-mm antiaircraft gun that we were using as an antitank weapon and congratulating its crew."
"Besides shaking hands, he handed out drinks, cigarettes and cigars, with which he was always well supplied. He made the same distribution at our paratroopers' command post. It was quite dark when I accompanied Goering to the great Oder bridge. 'They must not cross the Oder here in the morning,' he told me. 'Never, as long as we are able to defend ourselves, Marshal,' I answered."
On 18 February, Posen - then in Prussia, now in Poland - fell. The small German garrison, cut off about 200 kilometers from friendly lines, resisted to the end. The Soviets broke in using flamethrowers and grenades and fought hand to hand to clear the German districts of the city. In the last pocket of resistance, the German commander, Major General Ernst Gonell, lay down on a swastika flag in his room and committed suicide. The garrison surrendered. Looting and rape followed, acts which the article says had now become synonymous with the Red Army's advance.
The same occurred at Schwerin. The Russian-Jewish writer Vasily Grossman, who followed the Soviet forces as a correspondent for the newspaper Krasnaya Zvezda (Red Star), wrote: "Everything is burning. Looting is under way. Gehman and I were given a house that had survived. Everything is still in its place; the kitchen is still warm and on it is a kettle with water that has not yet had time to cool. It is clear that the owners have only just abandoned it. The cupboards are full of things. I categorically forbid those with me to touch them. The town commandant comes and asks my permission to quarter in the house a General Staff colonel who has just arrived. Of course I agree."
"The colonel is magnificent! A wonderful Russian face! All night there are noises from the room where the colonel is resting. In the morning he leaves without saying goodbye. We go into his room. Chaos! The colonel has emptied the cupboards like a real robber... An elderly woman committed suicide by throwing herself from a burning building. We enter a house. On the floor, in a pool of blood, lies an old man who has been shot by looters. In the deserted courtyard are cages with rabbits and pigeons. To save them from the fire we open the cage doors. Two parrots are dead in a cage."
"At the town commandant's office, a group of French prisoners of war complain that some Red Army soldiers took their watches, giving them one ruble for each watch. A German woman dressed in black, with frozen lips, speaks in a voice that can barely be heard. With her is a girl with black and purple wounds on her neck and face, swollen eyes and terrible bruises on her hands. This girl was assaulted by a soldier from the General Staff transfer company. He is here too, red-faced, fat and sleepy. The commandant questions him lazily. Terrible things are happening to German women."
"An intellectual whose wife had, by chance, received 'visits' from Red Army soldiers explains with expressive gestures and broken Russian that today his wife was raped by ten men. The woman herself is here... We are told how they raped a mother who had just given birth in a barn. Her relatives entered the barn and begged the rapists to let her go for a little while because the hungry baby was crying."
Pomerania - its name meaning "by the sea" - lies on the Baltic coast on both sides of the Oder River. Its principal cities are Szczecin and the port of Gdansk. The area was defended, the article says, by the 500th Waffen-SS Parachute Battalion under Colonel Otto Skorzeny.
In March, Soviet armies crushed German pockets of resistance in East and West Prussia and occupied Pomerania. Kolberg fell on 18 March and Danzig twelve days later. Everywhere there was a scene of devastation. Hans Gliewe, a student from Danzig, described the dramatic final hours before the Russian advance: "I do not think I will ever forget, as long as I live, that day, 9 March, in Danzig... We had found somewhere to stay. At seven in the evening the sirens began to sound."
"The bombing began immediately afterward. The floor shook and the windows began to rattle. We rushed down the stairs and ran to the nearest air-raid shelter. It was so full of people that we could barely get inside. Several hundred refugees lived there for several days. When at last we gave up and went outside, the sky was red and columns of black smoke stood over the houses. Then we saw that our own house was burning too. We had left our bags inside..."
"The next morning we went back out into the ruined streets and looked for somewhere else to stay. We found an acquaintance and he took us to his house. We slept on the floor. My mother was out almost all day looking for something to eat. That night more refugees came and wanted to get in. Late at night a woman arrived carrying a baby. The baby's face was white, its skin looked transparent and wrinkled. The baby's right leg had been severed high up and the stump was wrapped in bloody rags..."
At the German port of Gotenhafen in the first days of March, Soviet infiltrations reached the city's outskirts. Shells fell on civilians trapped in cellars and bunkers. From the sea, the German navy, using its heavy guns, tried to hold back the Russian advance, while thousands of refugees and wounded people streamed desperately into the port in search of a ship.
The main road leading down to the quays was filled with huge craters from continuous Soviet artillery fire. Most buildings had been flattened and an unbearable smell of gas and fuel hung over everything. Abandoned weapons and corpses lay along the roadsides.
The writer Guy Sajer, who at the time served in the Grossdeutschland Division, recalled the hell of Gotenhafen: "We helped elderly people who had been abandoned by the young in the face of the Soviet advance. In the night lit by the war, we felt that once again we had done our duty. We picked up the old people and took them to the port, where a ship had arrived to collect them. Unfortunately the aircraft never stopped circling. Beyond the fires still burning in the roadside ruins, they sowed death among our self-sacrifice. They killed about fifteen people while we tried in every possible way to pull the old people along, but they could not keep up with us..."
Most tragic of all, according to the article, was the fact that even several weeks after the war ended, cities such as Danzig suffered inexplicable destruction at the hands of the enemy.
Although the Soviets knew that this particular city would end up in Polish hands, on 26 May 1945 they set the old quarter on fire. Beautiful Gothic churches such as St Bartholomew's, St Catherine's and St John's, already affected by bombing, suffered total destruction. Stalin had won the war against the Third Reich, the article says, but wanted to finish the war against the evil of the German past.
As historian Joerg Friedrich observed: "At the beginning of the war, the slogan 'I do not want to die for Danzig' circulated, somewhat indecently. In the end, however, Danzig had to die... The attackers succeeded in seizing the warehouses of goods as well as the many aristocratic houses lined up in rows, which in the end were flattened."
Hitler's doctrine that people were divided into two categories, normal people and inferior, second-class people, and that the Slavs occupied a prominent place among the latter, resulted, the article says, in Slavic peoples paying a heavy blood price during the Second World War, with almost 31 million dead. The German invasion of Russia, Operation Barbarossa, led the Soviets, according to the article, to recruit men from "wild tribes" deep in Asia to counter the German onslaught.
The result, the article states, was that the behavior of many men of the Soviet Army in occupied German territories exceeded the limits of barbarism.
These men raped defenseless women and executed unarmed civilians, elderly people, the wounded and the disabled. The article states that they executed on the spot all wounded German Army personnel admitted to the general hospital in Koenigsberg.
For several days the women of the city, using picks and shovels, dug mass graves for thousands of victims.
It is estimated in the article that more than 2,000,000 German women were raped by men of the Soviet Army, who looted and killed at a pace slowed only by the bitter cold of the final winter of the war. When the Battle of Berlin ended, in which the article says the Soviets lost 80,000 men, Stalin replaced these "wild" troops with others from European Russia.
Vladimir Gelfand, a Jew from central Ukraine who served as a lieutenant in the Red Army, recorded in his diary everything he saw and experienced. The article quotes him: "Captured German females declared that they wanted to avenge their dead husbands. We must exterminate them without mercy. The soldiers suggest exterminating them through their genitals, but I would simply exterminate them," he writes.
But Vladimir Gelfand's most apocalyptic descriptions, the article says, concern the period when Soviet troops were in Berlin. One day, while Gelfand was riding a bicycle along the River Spree, he met a group of German women carrying suitcases and bundles. In broken German he asked where they were going and why they had left their homes. "With terror etched on their faces, they told me what had happened on the first night after the Red Army arrived," the Soviet officer recorded in his diary.
© Mast.al © Mariela Stefanllari
